دوره 12، شماره 2 - ( تابستان 1400 )                   جلد 12 شماره 2 صفحات 120-104 | برگشت به فهرست نسخه ها

Ethics code: IR-IAU- Tabriz- REC. 1398. 096

XML English Abstract Print


1- دانشگاه ازاد تبریز ، ha94nasizadeh@mail.com
2- دانشگاه علوم پزشکی تبریز
3- دانشگاه ازاد تبریز
4- دانشگاه تبریز
چکیده:   (1131 مشاهده)
زمینه و هدف: این مطالعه با هدف مقایسه اثربخشی دو روش طرحواره درمانی هیجانی و رفتار درمانگری دیالکتیکی برشدت درد ادراک شده، و محدودیت عملکرد درد در مبتلایان به اختلال سردرد تنشی انجام گرفت.
مواد و روش­ها: پژوهش حاضر، از نوع نیمه تجربی بود که در قالب طرح پیش آزمون - پس آزمون- پیگیری دو ماهه انجام شد. بدین منظور از بین 68 بیمار ارجاعی از مراکز درد دانشگاه­های علوم پزشکی تبریز, تعداد30 بیمار که دارای تشخیص روانپزشکی سر درد تنشی بوده­اند به صورت هدفمند انتخاب شده، و به شکل تصادفی ساده در دو گروه مداخله هریک با تعداد 15 نفر قرار گرفتند. برای جمع آوری داده­ها هردو گروه پرسشنامه های چندوجهی درد وست هیون- ییل1 (WHYMPI) را به عنوان پیش آزمون تکمیل نموده و پس از اتمام 12 جلسه درمان طرحواره محور هیجانی، و 10 جلسه رفتاردرمانی دیالکتیکی درهر دوگروه مداخله، مجددا پرسشنامه­های مذکور به عنوان پس ­آزمون، و پیگیری دو ماههاجرا گردیدند. درآزمون فرضیه­های تحقیق، روش تحلیل آماری واریانس مکرر با استفاده از نرم افزار SPSS بر روی گروه های مداخله انجام شد.
یافته­ها: یافته­های پژوهش نمایانگر این موضوع بود که بر اساس نتایج تحلیل آماری واریانس مکرر، دو مداخلۀ رفتار درمانگری دیالکتیکی و طرحواره درمانی هیجانی، در دوبخش پس آزمون و پیگیری دوماهه، بر درد در مبتلایان به سر دردهای تنشی مؤثر بودند (p=0.001)، و بعلاوه، نتایج آزمون تعقیبی بونفرونی بیانگر این بود که درمان طرحواره محور هیجانی، تأثیر بیشتری نسبت به رفتاردرمانگری دیالکتیکی در کاهش درد در مبتلایان به سر دردهای تنشی دارد (p=0.001).
نتیجه گیری:  نتایج از تأثیر دو روش درمانی طرحواره رمانی هیجانی و رفتار درمانگری دیالکتیکی حمایت می­کند و توجه به این دو روش درمانی برای افراد مبتلا به سر دردهای تنشی از اهمیت خاصی برخوردار است.
            
متن کامل [PDF 408 kb]   (937 دریافت)    
نوع مطالعه: كاربردي | موضوع مقاله: مديريت درد مزمن
دریافت: 1399/11/4 | پذیرش: 1400/1/20 | انتشار: 1400/5/10

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.