زمینه و هدف: بیماران مبتلا به درد حاد اغلب با چالش های روانی مانند پرخاشگری ، بی ثباتی هیجانی و کاهش تاب آوری مواجه هستند که می تواند کیفیت زندگی و روند درمان را مختل کند. هدف این مطالعه، مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی گروهی (ST) و شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی گروهی (MBCT) بر پرخاشگری، بیثباتی هیجانی و تابآوری در بیماران دارای درد حاد در شهر همدان بود.
روش بررسی: پژوهش حاضر آزمایشی، با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل بیماران 18 تا 50 ساله با درد حاد( ناشی از آسیب های ترومایی یا بیماری های حاد) مراجع کننده به بیمارستان های اموزشی همدان در سال 1404 بود. 90 نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی درسه گروه 30 نفره تقسیم شدند. گروه طرحواره درمانی (10جلسه 90 دقیقه ای) و گروه شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی (11جلسه 90 دقیقه ای) و گروه کنترل( بدون مداخله) بود. ابزارهای جمعآوری داده عبارت از پرسشنامه پرخاشگری بارت و همکاران، پرسشنامه بی ثباتی هیجانی آیزنک و سی بیل، پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون بود. جهت تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس چند متغیره و برای مقایسه زوجی گروه ها از آزمون سیداک توسط نرم افزار اماری spss نسخه 26 استفاده شد.
نتایج: نتایج نشان داد هر دو مداخله گروهی اثرات معناداری بر کاهش پرخاشگری و بی ثباتی هیجانی و افزایش تاب آوری داشتند(p < .05).با این حال طرحواره درمانی گروهی نسبت به شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی تاثیر بیشتری بر متغیر ها نشان داد.
نتیجه گیری: طرحواره درمانی گروهی به عنوان رویکردی موثرتر می تواند در برنامه های توانبخشی بیماران با درد حاد در مراکز درمانی ایران ادغام شود.پیشنهاد می شود مطالعات طولی برای بررسی پایداری اثرات انجام گیرد.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
مدیریت درد حاد دریافت: 1404/11/17 | پذیرش: 1404/11/21 | انتشار: 1405/3/10